Blog Yazmak Bir Meslek Değildir

Pazar. Bahcesehir 3.cadde, Starbucks. Americano bile tam olarak beni ayiltamadi henuz. Yanlis anlamayin uykum oldugundan degil-sanirim Turkiye`de ozellikle haftasonlari disari cikip kalabaligin ortasinda olmaya hicbir zaman alisamayacagim. Uyusuyorum, icime donuyorum disarilara cikinca. Dort tarafim insanla cevrili; herkesin anlaticak bir hikayesi var. Soyle kiyida kosede iyi bir masa da bulamadim zaten. Tam karsimda ise luks ustu acik arabalar... Bahcesehir klasigi. Kim demis Turkiye`de siniflasma yok diye? Alan memnun satan memnun. Bir anlam bulmak icin etrafima bakiyorum ama basarisizim bu konuda da... Bagirarak konusanlar, kafelerde oturan insanlarin cevresinde dort donen dilenciler, kalem satan cocuklar, sandalyesinde kaykilarak oturup bet sesiyle ahkam kesen yeni yetmeler, kelimeleri yayarak konusan genc kizlar, kahve uzerine memleket meselelerini tartisan orta yas kesimi- hepsi sehrin kirk kilometre uzagindaki bu, bir zamanlar yesil ve havasi temiz simdiyse neredeyse herhangi bir Istanbul semtinden farki kalmayan Bahcesehirimizde mevcut. Arada dusunceli bir surat gorunce bakiyorum dikkatli, acaba o da mutsuzluguna bir anlam vermeye mi calisiyor yoksa aslinda sadece kafasinda o gun yapacagi islerle mi bogusuyor diye. Kimbilir...